Pod postacią smoka wyobrażana była babilońska bogini Tiamat i shintoistyczne bóstwo wody Suijin (także jako wąż i ryba). Często przedstawiano bogów jako ptaki, np. egipskich Horusa i Harachte jako sokoły, Nut jako sępa, galijskiego Taranisa i Gicze Manito u Dakotów jako orła, jakuckiego Ułuu Tojana jako kruka, pruskiego i łotewskiego Puszkaitisa oraz buriackiego współtwórcę ziemi Angata jako bliżej nieokreślone ptaki. Postać krokodyla (lub człowieka z jego głową) posiadał w Egipcie bóg Sobek, a wielkiego kajmana azteckie bóstwo ziemi Tlaltecuhtli. W mitach ludów Akan (Afryka) ogromny czarny pająk (symbol mądrości) był hipostazą boga Njame. Kształt pająka miał również Areop-enap, bóg-stwórca z Nauru (Mikronezja). Pod postacią krowy (lub kobiety z krowimi rogami na głowie) ukazywano egipską boginię Hathor, kotki Bastet, żaby Hekat, a skorpiona boga Selkisa. Kształt żuka ma bóg Ngo u Buszmenów, tygrysa koreański władca gór Horangi a dzikiej kozy bogini przyrody Kszumai u Kafirów (pn.-wsch. Afganistan i pn.-zach. Pakistan). Bogowie nie tylko wyobrażani byli jako zwierzęta, lecz mogli także posiadać pewne ich cechy, np. w staroż. Grecji boga Pana przedstawiano z koźlimi nogami i koźlimi rogami, celtyckiego Cernunnosa z rogami jelenia na głowie, u syberyjskich Ewenków Kalira jako renifera z rogami łosia i ogonem ryby. Liczne postaci ze świata nadnaturalnego mają też często cechy zwierzęce (lub są zwierzętami). W Mezopotamii posłańca Enlila, ptaka-burzę Anzu, przedstawiano jako orła z zębami rekina lub z głową lwa, a groźnego potwora Huwawę z zębami smoka i pyskiem lwa. Egipski żeński demon ammit był połączeniem krokodyla, hipopotama i lwa. W mitologii gr. Cerber, strażnik pilnujący wejścia do Hadesu, miał 3 psie głowy i węża w miejsce ogona. Harpie to uskrzydlone kobiety lub ptaki z ludzką głową i drapieżnymi szponami, a syreny to pół kobiety, pół ptaki. W wierzeniach Germanów pn. wejścia do podziemnego królestwa Hel strzegł piekielny pies Garm, a 2 kruki Huginn ['myśl'] i Munin ['pamięć'] i 2 wilki Geri ['łakomy'] i Freki ['żarłoczny'] były towarzyszami Odyna. W mitologii litewskiej domowe duchy aitwary przyjmowały postać smoka, węża, czarnego kota, koguta lub wrony. Ich odpowiednikami u Słowian były żmije. Indyjskiego Garudę przedstawia się jako człowieka ze skrzydłami i głową orła. U Aszantów z Ghany złośliwy leśny duch Sasabonsom ma zwierzęcą głowę, kopyta i ogon, a baskijski demon Herensugue wyobrażany jest jako siedmiogłowa żmija. W Korei mityczne zwierzęta Sasin strażnicy 4 stron świata, to seledynowy smok (czhongnjong), biały tygrys (pekho), wężożółw (hjonmu) i czerwony feniks (dzudzak). W wierzeniach ludów Syberii często pojawia się mamut, zazwyczaj jako reprezentant Dolnego Świata. Ma on wiele wcieleń (ogromny renifer, łoś, niedźwiedź, byk i ryba), np. u Ewenków jest nim Szeli biorący udział w stworzeniu ziemi. Selkupowie wierzą, że mamuty są zwierzętami o cechach ogromnego niedźwiedzia, podtrzymują na swoich grzbietach ziemię i chronią wejścia do świata zmarłych. Zoomorficzny kształt mają też syberyjskie duchy przyrody edzeny (eżyny), a u Ewenków szamańskie duchy pomocnicze sewen.
Spis tresci strony internetowej: