Zohar, Sefer ha-Zohar [hebr., 'księga blasku'], gł. dzieło mistyki żyd. (kabała); przez kabalistów przypisywane Szymonowi Bar Jochajowi, uczonemu tanaicie z II w.; prawdopodobnie większa część Z. jest autorstwa kabalisty z Hiszpanii, Mojżesza z Leonu (1240-1305), a najpóźniejsze, anonimowe teksty datuje się na początek XIV w.; po raz pierwszy ukazało się w druku 1558 we Włoszech. Z. jest zbiorem 5 dzieł: pierwsze 3 stanowią "Księgę Blasku do Tory", czwarte zawiera "Uzupełnienia do Zoharu", piąte "Nowy Zohar"; z literaturą uzupełniającą całość obejmuje 24 części. Większa część tekstów powstała w języku aramejskim. Najobszerniejszy, aramejsko-hebrajski tekst to mistyczny komentarz do Biblii hebrajskiej (midrasz ha-nelam 'ukryty midrasz') w formie dyskusji Szymona Bar Jochaja i jego uczonych towarzyszy. Głównym tematem dzieła są sefiry (hebr. sefirot), czyli mistyczne atrybuty Boga, przedstawione łącznie w postaci Drzewa Życia o 10 gałęziach, które jest jakby "żywym organizmem" i którego korzenie tkwią w Ein Sof (Nieskończoności Bogu transcendentnym mistyków). Dzieło wywarło olbrzymi wpływ na filozofię i nauki żydowskie.
Spis tresci strony internetowej: