Z. umarłych stanowi naczelną tezę chrześc. eschatologii (eschatologia biblijna), wspólną różnym wyznaniom. Z. oczekiwane jest w czasach ostatecznych, ma ono poprzedzić Sąd Ostateczny i umożliwić zbawionym wieczne życie z Bogiem, w rzeczywistości odnowionej i przemienionej, którą można nazwać i niebem, i nową ziemią. Dla tych, którzy zerwali z Bogiem, z. jest jednak powstaniem na sąd, jako potępieni mają znaleźć się w piekle (sporadycznie pojawia się w chrześcijaństwie opinia, że potępieni umrą na wieki). Zasadniczym źródłem nadziei na z. umarłych jest w Nowym Testamencie z. Chrystusa, traktowane jako zapoczątkowanie i gwarancja naszego z. (1 Kor 15,12n.20.22.26). Jezus Chrystus zmartwychwstał jako "pierworodny wśród umarłych" (Dz 26,23; Kol 1,18; Ap 1,5), a ludzie powstaną z martwych na jego wzór tą samą mocą Bożą (Rz 8,11; por. 1 Tes 4,14; 1 Kor 6,14; 2 Kor 4,14). Również Jezusowe zapowiedzi na temat wskrzeszenia i życia wiecznego są źródłem chrześc. oczekiwania na z. (por. J 5,24n.28n; 6,39n.44.47.51.54.58; 11,23-26). Stan ciała po z. pojmowany jest na wzór przemienionego, chwalebnego ciała Chrystusa zmartwychwstałego, a nie jako powrót do życia czysto fiz. (1 Kor 15,35-53; Rz 8,22; Flp 3,10n.20n; por. Mt 22,30). Z. umarłych nie jest pojmowane jako cud wskrzeszenia, lecz raczej jako uzyskanie nowego rodzaju życia, życia wiecznego. Życie chrześc. już teraz jest w pewien sposób udziałem w z. (1 J 3,14; Rz 6,4n; 8,23; 2 Kor 5,5; Kol 2,12; 3,1; Ef 2,5n.14).
Spis tresci strony internetowej: