Dla reformacji z. było dopełnieniem zbawczej śmierci na krzyżu. Nową sytuację stworzyła postoświeceniowa krytyka hist., negująca fakt z. W jej nurcie tłumaczono wiadomość o z. oszustwem lub halucynacją uczniów itd. Reakcją na to była konserwatywna apologetyka, akcentująca fakt z. jako dowód prawdziwości wiary chrześc., a z drugiej strony marginalizacja z. w protestantyzmie XIX w., akcentującym ziemskie życie Jezusa i subiektywną religijność (F.D. Schleiermacher, A. Ritschl), oraz sprowadzenie go do symbolu transcendencji (liberalizm protest.) lub przejawu mitol. myślenia i języka (agnostycyzm hist. R. Bultmanna; demitologizacja). W zorientowanej biblijnie teologii ortodoksyjnej XX stulecia z. Chrystusa ujmowane jest mniej jako hist. fakt z jego siłą dowodową, a bardziej jako manifestacja przejścia Jezusa do chwały w niebie, odblask rzeczywistości transcendentnej względem historii i fizyki, której poznanie jest tym samym co akt wiary (analogicznie pojmuje się cuda, choć z. nie należy sprowadzać do kategorii cudu; cuda Jezusa). Materialną pamiątką z. Chrystusa jest dla chrześcijan Grób Święty w Jerozolimie. Bardzo kontrowersyjna jest natomiast kwestia Całunu Turyńskiego. Coroczne święto z. to Wielkanoc. Przypomina je też każda niedziela, wybrana jako stały dzień świąteczny, Dzień Pański, gdyż w ten dzień odkryto, że Jezus powstał z martwych.
Spis tresci strony internetowej: