Trzynoga ropucha jest związana z księżycem, żyje na nim lub połyka go podczas zaćmienia. Według jednego z mitów, Heng'e, żona łucznika Yi, skradła mu eliksir nieśmiertelności otrzymany od Cesarzowej Matki Zachodu i uciekła z nim na księżyc, gdzie została zamieniona w ropuchę. Kształtu owej ropuchy dopatrywano się potem na tarczy księżyca. Liu Hai, minister z X w. i legendarny taoista, miał schwytać i wytresować magiczną trzynogą ropuchę, która stała się jego wierzchowcem. Kiedy zdarzyło się jej uciec i schować w studni, przywabiał ją złotymi monetami nanizanymi na sznur. Od tego mitycznego zdarzenia ż. (ropucha) jest kojarzona z bogactwem i przedstawiana ze sznurem monet lub monetą w pysku. Według innej wersji, groźna ropucha żyła w stawie i swoim jadem zatruwała okolicę, a Liu Hai wywabił ją złotem i zabił. Władcom, wysokim urzędnikom chiń. i poetom przypisywano umiejętność uciszania rechotu ż. Ropucha jest jednym z "pięciu jadowitych stworzeń" i symbolem długowieczności, gdyż żyje długo. Ma uodporniać na zranienia i wrzody. Wierzono, że żabi skrzek spada z nieba wraz z rosą. Według niektórych mitów, jedna z 2 dusz człowieka (hun) ma wygląd ż. U ludu Tanka z południa Chin symbolika ropuchy jest wykorzystywana w skomplikowanych rytuałach ślubnych. Lud Li wywodzi swoje pochodzenie od Wielkiej Żaby. W całej Azji Pd.-Wschodniej ż. jest związana ze sferą pluwialną i wegetacyjną, w związku z czym odgrywa dużą rolę w obrzędach magicznych sprowadzających deszcz. Starożytna kultura Dong Son (ok. 650-100 p.n.e.) wytwarzała bębny z brązu zdobione często figurkami ż. (pojedyncze osobniki lub kopulujące pary). Instrumenty te służyły do wywoływania deszczu. Takie "żabie bębny" używane są do dziś przez liczne plemiona górskie krajów Płw. Indochińskiego. Według japońskich Ajnów, zamianą w ż. została ukarana kobieta, która źle się prowadziła i zabiła swoich mężów. W Japonii ż. ma przynosić szczęście. Ż. i ropuchy towarzyszyły jednemu z senninów (nieśmiertelnych mędrców) Gamie. Według Huronów, Wielka Żaba zgromadziła wszystkie wody ziemi, lecz została zabita przez najwyższe bóstwo Ioskeha, pana wód i wegetacji. W wierzeniach Indian Nawaho, ż. były pierwotnie ludźmi. U Azteków bóg ziemi Tlaltecuhtli ['pan ziemia'] był przedstawiany jako potworna ropucha z paszczą i kłami, pływająca po pierwotnym oceanie i połykająca słońce o zmierzchu. Majowie ż. łączyli z bogiem Chaakiem, panem wody, burzy, roślin i deszczu. Jad z gruczołów ropuch wykorzystywali prawdopodobnie jako środek halucynogenny w świętych obrzędach. Wśród plemion austral. istnieje przekonanie, że ż. jest przyczyną suszy i cierpienia, gdyż to ona zgromadziła wodę całego świata, a jedynym sposobem na uwolnienie życiodajnych wód jest rozśmieszenie płaza. Według jednego z wariantów tego mitu, ż. Tidelek została rozśmieszona przez węgorza jego tańcem. W mitologii Maorysów z Nowej Zelandii ż. jest panem wód oraz deszczu i zadanie jej krzywdy spowodowałoby wielką ulewę. Podobnie jak pierwotni mieszkańcy Australii, wierzą oni, że jedyny sposób na uwolnienie wód kosm. to rozśmieszenie Wielkiej Żaby.
Spis tresci strony internetowej: